Candy Warhola's Cookie Shop

2010-04-24T15:27:00.000-07:00

neyse
az önce birinin kişisel iletisine
kişiliksiz insanların kişisel ileti yazması tuhaf
tarzı bişey yazdığını gördüm
ve ne tepki vereceğimi şaşırdım
bu olay karşısında çok belirsiz duruyorum
çünk mantıken yanşi bir matematik problemi gibi bakınca doğru
ama bir yandan içimden bir his beğenmediğimi söylüyor
yine a zönce bir ileti okudum birinde
iyimserler salaktır
bunu beğenmedim
düşünmeyeyim de ne yapayım
2 mayısta
pislikten ve olumsuz duyguklardan uzak kalabilmek için
2 mayısta
farketmez direk sikkolina modu olmuşsunuz
sizi de anlamıyorum ha
sikkolina takılıp takılıp hatuna üzülüyorsunuz bir tek
yahu
benim kırılan gözlüğün hesabını kim verecek
pes oynamak. o da erkeksi bir sikkolinalık
kızların kuaföre gitmes gibi bişi
bunların hepsini sadece sikkolina dmeek için yazıyor olabilirim
ama belki ço içten duygularla yazıyorumdur
bilemedim ben onu
aaay ay
5 günlüğüne hiçbir hedefim yok
demek ki eğer bu süre uzasaymış ve ben emekliye ayrılmış bir yarış atı olsaymışım o 5 tane masum dişi atı hamile bırakan soysuz olabilirmişim.
tabi şimdi tecavüzcü at cüns olmayan attı. benim emekli bir yarış atı olup aynı zamanda soysuz olmam mümkün değil
ama bu mantık hatasını görmezsem sanırım doğru bir tespit
istanbuldayım sanırım 2 mayısta ama kardşeim uçağımın düşeveğini iddia ediyor
çünkü sanırım beni çok sevdiği için gitmememi istiyor
evet söylemiştim ya kuaföre gitmişler gibi
yan i dişi olsalarmış kağanla ibo şuan kuaförde olurmuş
kuaföre gitmenin zor bir yanı olduğunuı düşünmüyorum şahsen
bazen fön seslerini ve kuaförün suçlayıcı saçını nerde kestirdin sorusunu duymak illet gibi tabi
bilemiyorum
ama hep lezbiyen ağdacı olayını düşünmüşümdür
yani lezbiyen olsam ağdacı olurdum
lezbiyen ve emekli bir yarış atı da olabilirdim .
hem o zaman o 5 masum atı hamile bırakmazdım.
tabi soysuz olmam hala mümkün değil.
dedim ya yarış atlarının bir amacı var diye.
tabi iri ve güzel hatunlar için söylenen at asla olamam.
hadi boyum uzadı diyelim hala çok ince bacaklarım olur
hatta boya gidenin enden eksileceğini düşünecek olursak muhtemelen tığ gibi olurum. tığ ne kelime iğne gibi.
sonra belki ibne olurum
sırf aralarında ses benzeliği var diye ama
yok
onud emiyorum
ben hayvan olan attan bahsediyorum
zaten diğerinden bahsediyor olamayacağımı söuylemeye çalıştım
ama biraz fazla açıklayınca
böyle beirsiz oluyor
oysa çok saçma
açıklama değil mi sonuçta. kendinin çok fazla açıklamak nasıl daha karmaşık olmana yol açabilir ki
at olmak istemiyorum
sadece şuan ki durumumu bir haftalığına emekliye çıkmış yarış atına benzetiyorum.
hayvan olsam da atları seçmezdim sanırım
erkeklerin at fantezisinden midir atlara tapan kızları genelde sevmememden midir bilinmez

romo

2010-02-06T15:57:00.000-08:00

ben bir romo'yum ve sivri dişlerim var.
sizi yiyebilirim.
önceden uyarayım.
ben bir romo'yum ve sivri dişlerim var ve dişlerim çelikten
onları eritemezsiniz.
önceden uyarayım

ben bir romoyum ve elimde kocaman bir çubuk var.
tecavüz edebilirim.
önceden uyarmalıyım.
ben bir romoyum ve elimde kocaman bir çubuk var ve çubuk incecik.
bulutları çubuğuma dolayabilirim
pamuk şeker gibi yiyebilirim onları.
güneş gözünüzü acıtabilir
önceden uyarmalıyım.

ben bir romo'yum.
yatağınızın altındaki dehşet olabilirim, ve ya dolabınızdaki
lakin
ben bir romo'yum.
ve bulutlardan şeker yapmayı tercih ettim.

memories of a dying atheist dog

2010-02-06T14:54:00.000-08:00

---bir köpek---

camekandaki yansımamı izliyorum. soluk ve koyu. akşamüstü. en çok bu saatleri seviyorum. kıyafetler görüşümü engelliyor ve ya yansımalarımız buluşarak istenmeyen şekillere bürünüyor. öğlen fazla parlak oluyor ve kendimi göremiyorum. akşam geniş göğsüm, dik kulaklarım ve gölgeli gözlerimle atalarıma yakışır bir çekicilikteyim. soluk ve koyu. açık sarı tüylerim ibne ibne ışıldamıyor. camekanları en çok akşamüstü seviyorum.
insanlar gelip geçiyor. haftada iki kere aynı yüzlere rastlamam mümkün. onlar; görüntüleri, sesleri, kokuları ne kadar farklı olursa olsun rutinlerini gerçekleştirmek zorundalar.
bir köpeğin de rutinleri vardır.
akşamüstü camekanda kendimi seyretmeyi seviyorum. gece çıkacağım seks gezilerinden önce bu ritüeli gerçekleştirmek piliçlerimin bana gelmesini sağlıyor.
kendimi seviyorum ve bu, dişilerin götlerini kaldıran o hemcinslerimden biri olmamı sağlıyor.
eskiden böyle değildi.
herşey kaldırımların yapılmasından çok önce başladı.

---bir köpeğin anıları---

7 miniktik. ben fazla minik doğmuştum. annenin sarkık memeleri vardı. ben her zaman hayatta kalmayacağı düşünülerek itilen yavruydum. asla yuvadan fazla uzaklaşmaya cesaret edemedim. anne bir sürtüktü. bir seferinde gri kulaklı bir pezevenk yuvanın etrafında beliriverdi. bu olay -eğer anlatacaklarımı daha etkileyici kılmak için uydurmuyorsam- büyük kar fırtınasının patlak verdiği döneme denk geldi.

---o gece---

7miz iyice sokulmuştuk birbirimize. anne eniklerini korumak için, kaldığımız samanlığın etrafını turluyordu. zig o gece beni kolluyordu. minik, aç, görüşü diğerleri kadar gelişmemiş ve burnu ıslak olmayan bir enik olsam da ben de en temel içgüdülerime tutunarak doğayla bütünleşmeye çalışıyordum. uzun süre korunaksız ve elverişsiz hava şartları olan yerlerde yaşamaya alışmışsanız bir süre sonra rüzgarın uğultusunu ninni olarak görmek; ısınmak için kendi pisliğiniz üzerinde yatmak; aç kaldığınız günler önceki günün sütünü ve ya annenin memeleri arasındaki sıcak uykuyu düşünerek yapacağınız mental mastürbasyon rutininizdir. her daim patilerinizi sıcak tutarsınız böylece. bir yandan samanlıkta ağzınızın etrafı kuruyup yapışmış süt ve burnunuzda çamurla dolaşırken kendi bokunuz neden pislik olsun? üzgünüm aristokrat bir ev köpeği olarak doğmadım ve afedersiniz, bokla ilgili sorun ne?

hikayeme dönecek olursam; o gece benim bokla ilgili bir sorunum yoktu. aksine sıcak ve taze bok -afedersiniz kaka- diliyordum. zig üstümde yatıyordu ve diğer enikleri de beni ısıtmaya ikna etmişti. bu durumda kapıdan bir hayli uzaktım ve üstümdeki enik sürüsünce gizlenmiştim. hepsinin isimleri vardı ve benim minik olmama rağmen şu an bir hayli iri olduğum düşünülürse, bu isimleri bir yerlerde yaşatmaya devam ediyorlardır. liz siyah olanımızdı ön bacaklarında ince beyaz dikey çizgiler vardı. beyaz bir şerit ise boynunun etrafını tasma misali sarıyordu. jed, zig ve bri bembeyazdı. tre ve rin de beyaz sayılabilirdi; ama diğer üçüyle kıyaslanınca onlar daha bir sokağa ait gibiydiler; kirliydiler. her nasılsa lip ve ben çok açık sarıydık.

şundan eminim ki o gece; ancak 3. sınıf bir ressamın elinden çıkmış olabilecek o renk curcunası; o enik yığını kutsaldı. üşümüyorduk, aç değildik ve aynı rahimden çıkmış olduğumuzu hissedebiliyorduk.

sonra o geldi. gelişinden geç haberimiz oldu çünkü anne bir tehdit sezip havlamamıştı. bundan o gri kulaklı pezevengin baba olabileceği çıkarımında bulunabilirim sanırım. hikayenin bundan sonrası ancak tahminlerime dayanıyor çünkü önceden belirttiğim gibi üstümdeki bedenler görmemi ve görülmemi engelliyordu.

anne ve pezevenk burunlarını birbirlerinin boyunlarına değdirerek selamlaşıyorlar. belki pezevenk bir kaç iltifatta bulunuyor. ama kuyruğum üzerine yemin ederim ki testesteron kokusunu içeriden duyabiliyorduk. sonra bir şeyler oluyor ve anne aniden samanlığa dalıyor. ve pezevenkle korkunç bir kapışmaya giriyorlar. enik aklım bile biliyor ki bu seks değil. gri kulak oldukça iri ve anneyi birkaç darbede yere serip bize doğru hamle ediyor. paytak paytak sağa sola kaçışıyoruz...

sadece yürüyordum; ne duyduğum; ne gördüğüm umurumda değildi. hoş; hoş olmayan manzaraya popomu dönmüştüm ve görebildiğim ahşap ve samanın birbirine karışan renklerinden ibaretti. hiç bir şeyi algılayamıyordum. bir kemik sesi; havlaşmalar ve vehşi patilerin uzaklaşan sesleri. ve hiçbir köpevladının yapmayacağı bir şeyi yaptım. saklandığım yerde uyuyakaldım.
-----------------

uyandığımda; dünün anıları aklımdan silinmişti. güneş ışığı; kör gözlerimi rahatsız etti. buna alıştıktan sonra seçebildiğin neşeli bir gökyüzüydü. doğruldum. ve dünün anıları, kokular, sesler zihnime doluşmaya başladı. vazo şeklindeki gelişmemiş bacaklarım ağrıyordu. istemeyerek samanlığı incelemeye başladım. 5 kardeşim annemizin üstünde ağlıyorlardı. açlardı ve süt bezleri aktiftir umuduyla ölü sürtüğün memelerini çekiştiriyorlardı. zig samanlığın diğer köşesine savrulmuştu. uynaması için tüm gücümle havladım. ''zig ! '' patilerimle karnını dürttüm. soğuktu. kemik sesi. gerçek soğuktu; kederle çöktğm. kulakların her zamankinden daha düşüktü ve talaşların soğuk uçları karnımı dürtüyordu; her nasılsa acım onları görmezden gelmemi sağladı.

tekrar ayağa kalktığımda hava kararmıştı ve ben dışında herkes ne yapacağını düşünerek telaşlanıyordu. birer birer terkettiler samanlığı. birer birer. bir bir. bir tek ben kaldım. bir kedi gibi patilerimi kırarak çöktüm zig in bokunun üstüne.

tu biğ kontinyuğd

what keeps mankind alive ?

2010-02-06T14:30:00.000-08:00

nevermind.

2010-01-26T12:26:00.000-08:00

küçücük insan duvarının ortasında
bir bomba patlamış
mary evine yürümüş
mary şemsiyesini açmış
insan parçalarıymış düşen
serseri beyinlerin
isim veremediği
O;
acı
yok olmuş
yok olur mu hiç?
yokmuş
şemsiyenin içinde.

re-a-lit-e

2010-01-12T10:15:00.000-08:00

keşke olaylara aklımızla getirebildiğimiz farklı kanaatler, bakış açıları daha maddi olabilse. yani mesela sevgilimin evine gitsem ve benim zevkimden uzak döşenmiş yeri sadece sevdiğim birine ait olduğu için aklımda güzel şekillendirmek dışında, gerçekten istediğim gibi görebilsem. mesela hoyratça yere bırakılmış bira şişesine dokunsam, ve en sevdiğim mavinin neon haline dönüşse, dün gece o evde izlenen maça dair bir şeyler- daha doğrusu insnaların o topun o kaleye girmsini beklerkenki heyecanını yaysa; sonra şişenin içinde kalmış bir iki damla bira aniden yunusa dönüşüp burnumu ısırsa falan? gülümsemekten alıkoyamıyorum(:

kişi

2010-01-12T10:11:00.000-08:00

hoyrat olmalı bazen.

balıkçıyı vuran olta.

2010-01-09T15:20:00.001-08:00

resmini yapmak istesem

yapardım.

ve istesem kelimelere dolardım seni

yalanlarla başkalarına karşı.

ve sen açıkça söylerken

gecenin sıcaklığını

değişmiyorum kendi sıcaklığıma

ve yüce nesiller bile görmemiştir

benim kadar

hiç’ini.

yukarıdaki adama bak

hayır tanrı yok seni salak- üst komşunuzdan bahsediyorum ben.

adam soğuk

ve adam ne saati söyler sana yolda durdursan

ne de düştüğünde kaldırır seni

ama sıradan bir karısı var

oysa o soğuk ve seçici

ben değilim.

sıradan bir karım da yok

sıradan bir işim de

aslında ne bir karım var ne işim.

sıradanlığın müthiş farklılığı

bak sokaklardaki.

tırmanan insanlar

2010-01-06T07:19:00.000-08:00

ÇAY

2009-12-06T13:03:00.000-08:00

saat neredeyse öğleni vuracaktı. 8 dakika gerideydi yine. gözlerimi açmak zor. neredeyse büyük boy pizza boyutundaki ''O kadar aylaksın ki normal saatler snei uyandırmaya yetmiyor, ama korkma cüzzi bir miktar karşılığında seni uyandırıyoruz'' saatimi buçuğa kurdum ve duş almak için aylak aylak yürüdüm. J'nin telefonunu bekliyordum ve biraz soğuk sudan sonra, düşüncemle heyecanlanacaktım. Ayaklarım çorapların esaretinden kurtulup küvetteki soğuğu keşfederken, duşun telefon ahizesine benzeyen kısmının ismini bilmediğimi farkettim. Ardından bir film karesinde bulunmanın zorunluluğunda -iki boyutluymuşum da insanların karşısındaymışım, her an perdeler üstüme kapanacakmış gibi- ahizeye benzettiğim şeyi kulağıma tuttum.
''merhaba dünya!''
nitekim ne ben iki boyutluydum ne de her şey ''bakkalın karısıı emmanuella''daki gibi mutluya bağlanıyordu. Suyla oynamaktan sıkılıp çıktım. J 15 dakika sonra geldi. Aramadı. Bir süre bir şeyler ikram etmem için yüzüme baktı. Umudunu kesince, mutfağa doğru yürüdü. Mutfakta ilgimi çeken bir şey vardı. Hayır O değil,kaşık sesi. Kenardaki tabureye oturup biricik arkadaşıma en güzel gülümsememi fırlattım. O sa yakaladı, yuttu, şişirip ikimizi de küçük bir ısı baloncuğuna hapsetti.
sabah uyanmak için sıcak çay gibisi yoktur. ama o da en sonunda bitti ve bize sadece berbat bir kuruluk ve çayla sigaranın tadı kaldı.
J ''O gitti ama fotoğrafları hala bende.'' dedi. ''olur öyle şeyler''dedim. ''Kötü olan kalıyor, bir çay daha koysana sen.''
Kaşıklar şakıdı; benim suyum ısındı. ''E hadi kalk artık be sende.'' ''Biraz daha dur, yorucu olacak, ne zamandır yürümedim.''dedim sandalyenin döşemesini tırnağımla sıyırıken. J sıkıldı. Ağır ağır dudaklarını oynattı, ben de her zamanki gibi onu heyecanla karşıladım, köpek misali.
''Geçen gün Bleri gördüm. Kahve makinesinin başında toplanmış bir şeyler planlıyorlardı.''
''Evet Irak'ı bombalayacaklarmış, S söyledi''
''Öf be, iki dakika dinle; geçen sefer tüm planlarımızı bozmuşlardı.''
''Planımız var mı? Yok sanıyordum.''
''Plan yok, şeker var mı?''
''Evet J, sağ en üstteki rafta bulabilirsin.''
Bir nefes alıp aklımdakini söyledim. '' Ne düşündüklerini biliyorum, yani Blerin. Sin çektiği fotoğrafları yakıpbize mal edecekler. En iyisi onlardan önce davranıp biz yakalım.''
''neden ki? sana bu yüzden inanmadım. S sana söylemez''
''neden ki?''
''sevmiyor.''
''neyi?''
''seni.''
''eh hayallerim yıkılmış sayılmaz.''
''evet aman, onu da yapmasın başka neyin var...''
''saçmalama, her şeye sahibim.''
Güldü. Kaşlarımı çattım:
''sen ne zamandır bana böyle davranabiliyorsun?''
''Ha-Ha. Otoriteni mi sarstım?''
''Haha bak ona da sahibim.''
''İt.''
''çay koysana''
''kaldır kıçını artık.''

----------------------------------------------------------------------------------------------

İçi kürklü ceketimi giydiM. En az onun kadar neşeli yeşil beyaz çizgili keten ceketini giydi. Süet çizmelerimi geçirdiM. Kürklü yarım çizmelerini giydi. Şemsiye dedi; yağmurluğu seçtim. Evi kilitledik. Artık parlak Pazar sabahının altındaydık. Cebinden ezilmiş bir paket çıkardı, paketten de bir sigara. ''dönelim mi?'' diye sordu.
''hayır, bana da bir tane ver.''
''bireysel mi takılıyoruz sanki?''
''yo nereden çıkardın? Çay içtim ya.''
''Ne alaka?''
''Hani kahve tek kişiye hitap eder.''
''Ne alaka?''
''Çay için demlik lazım. Demlik yurdum usülü. Otuz tane dayıyı toplasan ağızları tatlanır şurada. Paylaşım geyikleri. Kahve daha bireysel. ha bi de poşet çay ver ki hiç sorma, o kahveye özeniyor gibi. Oysa demlik! Demlik ayrı bişey. hani şu benim evdeki eski püskü zımbırtıdan kimler çay içmiştir kimbilir. Ne dedikodular hapsetmişlerdir o çay molalarına.''
''Hah, drama yıldızı. Paylaşırsan sürekli paylaşırsın, seninki hikaye. Çayın çoğunu da içtin zaten. hem çay simgedir. Sadece paylaşımın değil, ''mutluluk içinde çalışan bir ayağı çukurda tek yumruğu devrimde işçi sınıfı''nın da simgesidir. Senin onlarla alakan yok. ''tembellik Manifestosu''na tapan birinden ne beklenirse o seninki, lafta.''
''Evet lafta çünkü söylediklerim bir şey değiştirmeyecek yani söyleyebilirim kaygısızca. Hem çay globaldir. Unutma ki işçi sınıfının simgesi dediğin o şey asillerin sofralarını değil belki ama ipek örtülü fiskoslarını süslemiştir.''
''süslemiştir tabi ama özdeşleştiremedim ben.''
''Beş çayı, sütlü çay, kraliçenin büyük göğüsleri''
''O da doğru tabi. Ama bir yanlışın var, hissediyorum.''
''Ben de.''

zaman

2009-11-06T14:10:00.000-08:00

kraldan önce adı gelir biliyorsun
hatırlar mısın ne güzel tarlalar vardı
çavdarların arasında ne kadar mutluyduk
sen, ben ve
sinekler

zaman öylece akıp giderdi..

güneş kırmızı, çavdar sarı
sen benimdin,
ama ben seni sevmiyordum
hatırlıyor musun
nasıl kırmızıya karışırdık sarılar arasında
sen, ben
ve sinekler.
bok kokardı.

ve zaman öylece akıp giderdi...

soykaloji!

2009-10-08T13:57:00.001-07:00

soykaloji!
uçan atlarımıza binip hindistandaki ucuz otelimizin pis sokaklara bakan balkonunda margaritalarımızı falan yudumlasak diyorum?
ya da fransaya gideriz, çevreye ve dile oldukça fransız. napolyonun topraklarını koklarız. bre napoleon ben bile geçtim üstünden!
bulutlara doğru hafif bir seyahat ama gökkuşağı çok güzel bir şey değil, tek bir renge saplanıp kalırız aman diyim; kırmızıyı severken yeşili maviyi unutmak doğru değil.
las vegasta biraz kumar oynarız, tabi gidene kadar kalırsa paramız. çoğuna gerek yok zaten oksijenin fazlası bile yakıyor diyorlar.
londranın arka sokaklarında uzun boylu manken fizikli sen elbisenle ben smokinimle(post modern girls and old men geleneği icabında). sonra, amerikaya gidip ameliyat ettiririz seni ne diyorsun? bunun üstüne de hollandada yapılan bir lezbiyen evliliği, türk kahvesi yanına likör gibi gider. yarasın!
çok duman, çok para, sen maskara oldun, ben zampara.
hayır başımı ağrıtacaklar da ağrıyan uzvumu kesmeyi deneyeceğim diye korkmasam?
geç bunları.

ben, ben, ben

2009-10-05T08:19:00.000-07:00

O yaratıcıysa; ben daha da yaratıcıyım!

ilkel

2009-10-05T07:51:00.001-07:00

. tanrının varlığına kanaat getiremeyeceğimize inananlardanım veya bir enerji olarak varsa bile bu evreni çoktan terkedip gitmiştir, ve ne ben onun umurundayımdır, ne de o benim.
bugün okulda din dersinde herkes testlerine gömülmüştü, bu durumdan bunalan bir kaç kişi olarak hocayla tartışmayı tercih ettik. kısaca islamdaki cennet inanışının biyolojik hazlara hitap eden bir biçimde tasvir edildiğinden, bunun nedeninin savaş sırasında çekilen yoksunluk olduğundan bahsetti. ve var oluşun amacının ne olduğunu sordu. herkesin cevabı birbirinden faklıydı; bana göre ise tamamen amaçsızdı. bir oyunun içindeydik, ve her şey sadece süregelmişti. önemli olan ise başlangıç ve bitiş; ölümle yaşam arasındaki o süreyi olabildiğince tadını çıkararak değerlendirmekti.
dinlere veya herhangi bir toplum hareketine inanmıyorum ancak sadece arkadaşımın ''cennet neden böyle tasvir edilmiş?'' sorusuydu beni düşündüren. belki sadece muhalefet olmak istedim, belki de savaş sırası yoksunluk dışında bir neden olabilecğini düşündüm ve n,iden aklım şu düşünce geldi.
yüzyıllardır düşünme eğilimlerimiz doğrultusunda, yavaş yavaş ilkellikten vahşilikten uzaklaşmış, hayvani duygularımızı unutmuştuk. oysa bahsedilen cennet tasviri bana en derinlerimizde gizli olan hayvansal güdülerimizi hatırlattı. belki de yapmamız gereken, solunabilecek her oksijen kütlesini içimize çekmekti. yani, düşünebileceğimiz herşeyi düşünmeli, din babalarınca günah diye tabir edilen her hazzı her deneyimi tatmalıydık. isteğimiz tükenene kadar; düşünecek hiç bir şeyimiz kalmayana kadar. (çünkü düşünmemenin tek yolu düşünecek hiç bir şeyimin olmaması bence; gerçekçi olursak meditasyon yapan insanlar bile aklını çok uzun süre boş tutamıyor. ) böylece hepimizin doğdukta sonra kendimize aşıladığımız sorunlar çözülecek ve rahatlayacaktık. o kadar çok mavi soluyacak, o kadar çok koku duyacaktık ki artık bunlar bize sıradan gelecekti ve estetik kaygılara yönelik hiç bir isteğimiz kalmayacaktı. (bir insanın makarnayı çok sevmesi ancak çok fazla yedikte sonra makarnadan tiksinmesi ve uzun bir süre yememesi gibi. zira buradaki asıl neden fizyolojik değil psikolojiktir.) dolayısıyla, sadece yiyen içen, üreyen birer organizmaya, yani geldiğimiz yere birer hayvana dönüşecektik. her birimiz! ancak sonsuzluğu göz önüne alınca bu döngü asla bitmeyecek insanlığın akli devrimini yapmasıyla belki bundan milyon asırlar sonra birileri oturmuş, benim düşündüklerimin aynısını düşünüyor olacaktı. kim bilir. yani ne kadar günahkar olursak cennete o kadar yaklaşacak, ne kadar suç işlersek o kadar arınacak ve hayatı bir amerikan elitinden daha yavaş ama daha anlamlandırarak tükenecektir. düşünmemek günah!

p.s: biliyorum düşünülecek çok şey var ama bahsettiğim de .çok olanaklı bir şey deği sadece aklıam geldi. belki 2 3 asır yaşayabilseydik gerçekleşebilirdi. insanın yaşam süresi uzuyor diyorlar tıp ilerledikçe. kim bilir?

bazı arkadaşlarım ,62 ve bakış açıları

2009-10-02T14:44:00.000-07:00

çılga

62den tavşan yap
sonra özgür bırak.

handik

62den tavşan yap
7 ekle 69 olsun

turşu

62den tavşan yap
sonra becer

bilge

62den tavşan yap
''ay ne tatlısın sen öyle''

sevil

62den tavşan yap
sonra örgütle

a-lee

62den tavşan yap
her uzvu kulaklarıyla doğru orantılı mı ki ehi ehi

dans etmek istemiyorum.

2009-10-02T14:14:00.000-07:00

bugün saat 6 suları bilgeyle keyifli bir şekilde biralarımızı yudumlarken (sanki maldivlerde malibu falan yudumluyoruz amk) gözümüze yan taraftaki apartmanın en üst katlarından birine asılmış olan ila çarpana kadar birbirimize söylemek için bir kaç kelime arıyorduk.
kocaman harflerle ''dans etmek ister misiniz?'' yazan afişin altında iki tane telefon numarası vardı. hemen birine ''hayır dansetmek istemiyorum'' diye mesaj attık. ardından arkadaşlarımıza da aynısını yapmaları için mesaj attık.
ya süre bana çok kısa geldi, ya da mesajı alan kişi hızlıydı. bilgenin telefonu ötmeye başladı. açtım. tanımadık bir ses, kıkır kıkır gülüyor. ilanın sahibi olduğunu anlamak için gerizekalı olmaya gerek yok. efendim dedim. napıyorsunuzz siz yaaaa dedi.
-güldürme servisi efendim.
-ya ne demezsin
-ne güzel mutlu ettik sizi ama, bir teşekkür bekliyor insan.
-ya pek mutlu oldum arka arkaya 6 kız hayır dansetmek isemiyorum diye mesaj attı. nereden buldunuz numaramı?
-ilanda gördük biz. hani şu apartmanda asılı olan
-.... cafede misiniz?
-(ben yusuf yusuf) yok önünden geçtik ama. neyse iyi güler sizeee
çat.

haklıymışım.
62den tavşan yapıp, doğaya bırakıyorum.

sıcak kurabiye!

2009-10-01T08:19:00.001-07:00

bugünkü tarifimiz ben üzerine. bana bir ben pişireceğiz.

efendim fırına gerek yok tacizlerle, duygularını sömürmekle şekilleniyor insanlar. benimki çok sömürüldü o yüzden başkalarına karşı yönlendirilebilecek duygu ilave ederek başlamalıyız; ki kurabiyemiz kahveli olmasın. duygularını kendilerine yönlendirince biyerlerde oturup kahve içerek kendilerini anlamaya, anlayıp kendisi gibi olanları bulmaya çlışıyolarmış diye duydum çünkü. yanlış da duymuş olabilirim. eefen(d)im ben bazen biraz ama çok biraz yalancı olabiliyor.. cur?

dreams are my reality

2009-10-01T07:31:00.000-07:00

Dreams are my reality
the only kind of reality
maybe my foolishness has past
and maybe now at last
I'll see how a real thing can be.
uykuyla uynaıklık arasındaki o bulutsu dakikalarda yaşıyorum. ve benim idealar dünyamda küçük bir mağaram var. yüzyıllarn izlerini taşıyor orası. kendim için biriciğim, ama tek değilim; isterseniz gidin bakın benden öncekilerin kalıntıları yatıyor orada. orada yalnız deilim, hiç olmadığım kadar kendimleyim.
dün her tarafı kaplamış renkli ve işlevsiz eşyalarım arasında, bir kolye buldum. küçük bir yuvarlak ve üzerine wiccan alfabesiyle kazınmış yazılar vardı. onu sahiplendim ve sahip olduğum her güzel şeyi de ona yükledim. anlamsızdı, anlamlandırdım. kimse göremese bile boynuma duruyor, tüm gününü orda geçirdi, mutluyduk.
okuldan eve yürürken, bulutlar sardı yine her tarafımızı. ucuz bir filmin, ucuz oyuncuları gibi hissettik elimizde ucuz bir sigara vardı. sadece yürüdük. yapraklar rüzgara karıştı. biz yürüdük.
tuhaf, gerçekten tuhaf! aklım yerine geldiğinden beri kendimi bir film karakteri gibi hissediyorum. aklım yerine geldiğinden beri, hep güzel ve düzgün mekanlarda bulunuyorum. aklım yerine geldiğinden beri davranışları absürd.

Who the FUCK is Candy Warhol?

2009-10-01T06:47:00.000-07:00

”bedava mesaj hakkımı -her gece insanları dünyanın belli başlı şehirlerinde sabah olmuş olabilir diyerek – suistimal etmeyi seviyorum.''

''yok be daha onyedi. ama 30 olsam da aklı selim kategorisine girmem herhalde. bazen vitrin aynalarından kendime bakıp gülüyorum. ulan başka birisi olsaydım da beni görseydim mongol herhalde derdim diye”

”bazen sokakta insanların arkasına geçip adımlarını takip ediyorum. tedirgin oluyorlar. bundan zevk alıyorum.”

‘’sıradan bir tartışma.

x: ama böyle olursa bla bla bla insan hakları o yeee bla bla bla

candy: koçum sen benim kim olduğumu biliyor musun?

x: hayır kimsin?

candy: bir bok değilim. ”

”olmak ya da olmamak, benim sorunum değil.”

”insanlar beni ciddiye almıyorlar değil, sorun burada zaten, ciddiye alıyorlar”

”kendini çok ciddiye alan insanlardan nefret ediyorum.”

”all by myself”

Candy Warhol (some can be supermen, all are superbitches)

akıl kaçıntısı, mürekkep kesintisi

2009-09-30T15:05:00.000-07:00

yazamıyorum. beynim hastalandı. benim aklım uçtu. hep yenilgiler yüzünden... ancak bu sefer başka; pek yeni bir şey oldu. kalemin kapısının çalınmasına tahammül edemezdim. suralarım o kadar sağlamdı ki benim! her bir taşı kendim koymuştum; yenilgi farklı maskelerle şafakta belirdikten sonra. sağlamdı; pek sağlamdı! hiçbir insan ordusu yıkamazsı, kirli ve kalındı...bir gece ak baykuşumun sesiyle uyandım; kapım çalınıyordu. sersemlikle tahtımdan indim; surlarla ilgili hiçbir kuşkuya kapılmadan... merdivenlerden indim, 3 basamak kalmıştı zemine adım atmama;hafiften tökezledim. bu aklımı başıma getirmeliydi, bir şeylerin yanlış olduğunu farketmeliydim... lakin, huzur ve düzen beni o kadar tembelleştirmişti ki. tembelleşen aklımdı, kalemi organize etmek için sarfettiğim güç bedenimi çürütmüştü. bir aptal olabilecek kadar yalnızdım; neye yarar güçlü suralarım; içinde acınası biri kalakalmışken?kapıyı açtım. siyah şapkalı, güzel yüzlü bir bey indi, 2 atın çektiği 2 pencereli kömür rengi faytondan. Açılan kapı, sarayı aydınlattı;umudu bulmamı sağladı; meğer elimin altında duruyormuş... ilk defa o zaman o beye 'ayışığı' dedim. uzunca bir süre misafir ettim Ay Işığı'nı o geceden sonra. meğer fıttınadan kaıyormuş o da; kum fırtınalarından, çölden kaçıp herhangi birinin yanına kuzey kutbuna gelmiş. her şeyimi paylaştım onunla, tahtımı, kedimi,kendimi... fırtınalı gecelerde, dışarıdakileri düşünüp kıkırdaşarak uyuyakalırdık tahtta. Yine böyle bir gecenin sabahına uyandığımda, yanımda yoktu. heyecanla aşağı koştum, 3 basamak kala tökezledim. lakin bu beni uyandırmaya yetmedi. O YOKTU! gitmişti. nedensiz, gereksiz, açıklamasız bir gidiş. bahçeye bakmalıydım, onu bulmalıydım;Ay Işığı'm, tüm umudum!dingin sabah...buzlardan sıçrayan güneş gözlerimi yaktı... bir yanlışlık vardı; surlar yoktu! bir yanlışlık yoktu... kalın sağlam surlardan bir toz zerreciği bile kalmamıştı geriye.gürültü!gürültü!sarayım! biricik kalem eriyordu. tahtım yanıyordu! ilk defa, hayatımda ilk defa çığlık attım. hiçbir şeyim yoktu artık. lakins anki herşey; doğaya ait herşey yavaş yavaş beliriyordu beynimde. soyundumarındımuzaklaştımhiç bir şeye sahip değildim ve hiç bir şey de bana sahip değildi!
şimdi fırtınayla birlikte dans eden bir hiçkimse'yim, herkesim... çelişkilerle dolu bir başyapıt(!) yazıyorum. karmaşa ve yeni elde edilen hazineler, ve sonrasında tekrar karmaşa...kumaşa girip çıkan iğne iplik gibi... İğne gibi tehlikeli, iplik gibi bağlayıcı ve kardeşçe...

''bilinen''e cevabın ''bilinen''i

2009-09-30T14:57:00.000-07:00

Karanlık çöktüğünde gözlüklerimizi takarız. Biraz daha soyutlanırız o zaman, ve diğerleri farkedemez, perdede duran sinekler tarafından gözlemlendiklerini. Karşı kaldırımda oturan kedileriz biz.. Hayır, asla kimseyi yargılamak değil derdimiz, sadece bir cüzzamlının ruh halinde hissetmek isteriz bazen. Cüzzamlıyı buluruz, ve sigarasını onunla içeriz, bizim parmaklarımız vardır lakin, asla tensel kederini paylaşamayız belki, fakat duman halkalar halinde bizim de beynimize gider; düşüncelerine gireriz.. İlk gördüğümüz, kapıyı açarız çalmaksızın. Çünkü artık biz yok, tamamen cüzzamlıyız. Kapının ardında bulduklarımızı o an yorumlamayız, sadece tüm hazineyi alır, cebimize koyar, eve gidip o ayağımızı sıkan botlarımızı çıkardığımız rahatlama anlarında inceleriz.Hiç bir kaybı olmaz kimsenin.. Ama beynimizin bir parçası cüzzamlıdır artık. Yeşil yoldaki dev misali tüm hastalığı, pisliği içeriz.. Kendimize ait olmasa bile, çözüme ulaştırdığımızda o problemleri, tatmin oluruz. Çözümü asla kimseye söylemeyiz, amacımız yoktur bunu yaparken, sadece oyun.

to love

2009-09-30T13:51:00.000-07:00

ben her şeye aşığım.
sen bir yere kadarsın.
ama seni de seviyordum.
bazen sen herşeysin.

sen bendin.
ben sendim.
ben benim.
sen sensin.

yarın, o herşey ve ben oyum , o ben.
aslında sadece ben benim.
siz siktirin gidin.

kaldırım taşı ve yuvarlak seven kız

2009-09-30T13:31:00.000-07:00

çünkü onu ezip geçerlermiş her gün
her parfüm kokusunu bilirmiş
ayaktan önce ayakkabı numarasını tanırmış

ayaklar görmezmiş onu
gözler görmezmiş
ne kadar yüksek çıkarsa çıksın sesi

2 kaldırım ötede kırmızı paltolu bir kız görmüş
ama ona ulaşmaya gücü yetmezmiş=(
talih bu ya, bir bozuk para yuvarlanmış ona doğru
arkasından palto gelmiş
bir ara da kız

merhaba demiş
-merhaba kim konuşuyor

ben demiş
-ilahi bir ses mi duyduğum? ah persephone!

saçmalama demiş
-hadesimi mi buldum yoksa?

hayır beni
-sen. kim?
kaldırım taşı

aşağı bakmış muzipçe kız. cebinden bir erik çıkarmış ve iştahlı bir şekilde ısırmış, biraz da edepsizce

o ne demiş
erik demiş kız.
seviyor musun? diye sormuş
-evet.

oysa dörtgenmiş. kız yuvarlakları severmiş.

ruhunun iplerini bağlamak isteyen adam

2009-09-30T13:30:00.000-07:00

adam her zaman ruhunun iplerini bağlamak istermiş. çünkü ipler yerlerde süründüğü zaman, zaman zaman çamurlanıyor, zaman zaman ıslanıp temizleniyormuş. bu doğal akışa bir son vermek istemiş, boğularak ölmüş.

deliliğin hiçsel analizi

2009-09-30T13:18:00.000-07:00

deliliğin hiçsel analizi yapılabilseydi, bir tek X payına düşeni alırdı. Varlığını sadece aklıyla sürdürüyordu. Ne duymak, ne görmek, ne işitmek çişinin sesini! En ufak bir hareket, kırabilirdi narin kemiklerini! Ama şanslıdı X, uyumaya çalışırken kol saatinin tiktaklarını-her tiktakta ölüm korkusu, can sıkıntısı bir yanda, ne ironik!- duymak zorunda değildi.

7! uğursuz 7! bir çocuk farketöişti neden 7den tiksindiğini. pastel boya kokusu, neşeli gökkuşağında her 7 yeşil, her yeşil kusmuktu, alkole dayandığı ergenlik çağlarında. başka bir 7de X kaybetmişti tüm algılarını-ne şans-, bu sayede kendi gerçekliğinin kapılarına dayandı. çelimsiz, pek çelimsiz, hacimsiz! kol dedikleri yanlarında sallanan iki işlevsiz uzuv! ve inanın bana, isterseniz kolayca kırbailirsiniz tüm kemiklerini!
oysa...
Oysa X bildiğinizden fazlası. Başka evren bilmez- bilse de hatırlamaz, hatırlasada bşkalarına bildiremez- kendi dünyasının tanrısı! O ki devrilemez bir ilah,korkusuz, ölümsüz-asla bilmeyecek ne zaman gelecek ömrünün sonbaharı- Ve X ki güçlü bir tanrı. beğenmediği eserini düzeltmeye çalışmaksızın yıkacak kadar küstah. Ve-ne şans!- onun bir kaç dakikasını aldı,hükmünü sonlandırmak kendi yüce hiçliği üzerinde. Ne dünya bıraktı bize ki yaşasak -doyulmaz yaşamaya!-, ne de esaretten bitap bir köle... sadece çürümüş bedeni. kaybedilen bir atnrıydı o, masumiyetti, güzellik, saflık daha adını duymakla kaldığımız ne değerler! belki vardı, belki yoktu. zaten varsa bile bilemezdim. bilsem bile bildiremezdim.